Η techno δεν είναι μουσική, είναι φιλοσοφία!

12647642_10208523770949147_1369403471_n

Υπάρχουν πολλές τάσεις και δόγματα για τα οποία οι ακόλουθοι τους θεωρούν ότι αποτελούν κάτι παραπάνω από αυτό που ο τίτλος τους φτωχά προσδιορίζει.

Πρόκειται για κινήματα των τεχνών, για κοινωνικοπολιτικές πρωτοβουλίες, για ιστορικά γεγονότα χαραγμένα στα πιο ιερά βιβλία της ανθρωπότητας. Ανάμεσα σε αυτά, μπορεί κανείς να βρει και την παρεξηγημένη μουσική της techno.

B42RKirIUAAJpZ2

Σε απάντηση αυτών που με αλαζονεία θα υποστήριζαν πως πρόκειται, απλώς, για ένα ακόμα μουσικό είδος, αρκεί μία ιστορική αναδρομή στη γέννηση και την πορεία αυτού του μουσικού κινήματος, που εδώ και χρόνια βρίσκει απήχηση σε εκατομμύρια ανθρώπων ανά τον κόσμο.

Μία γέννηση της οποίας οι συνθήκες χαρακτηρίζονταν από την ανάγκη ανθρώπων με ανησυχίες, για ένα νέο τρόπο έκφρασης, διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο είχαν ακούσει ποτέ οι φίλοι της μουσικής και μια πορεία, που περιλαμβάνει σύγκρουση με το νόμο και τα κοινωνικά στερεότυπα, μια ρομαντική παραβατικότητα, που μέχρι και σήμερα γοητεύει νέους και παλιούς fans.
Παράνομο rave party στο Brighton (1994) - Από το αρχείο του Stuart Griffiths.

Παράνομο rave party στο Brighton (1994) – Από το αρχείο του Stuart Griffiths.

Ήταν την δεκαετία του ’80, όταν τρεις καινοτόμοι άνθρωποι κατάφεραν με τον τρόπο τους να προσφέρουν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής, το οποίο έμελλε λίγα χρόνια αργότερα, να καθιερωθεί με το όνομα techno.

Τα ονόματά τους, γνωστά σε όλους μας και οι ίδιοι, ιδιαίτερα αγαπητοί για την προσφορά τους στο είδος, αλλά και το μουσικό τους ταλέντο: Juan Atkins, Derrick May, Kevin Saunderson.

lwsm_detroitpremiere_134_317

Με έντονες επιρροές από καλλιτέχνες όπως οι Kraftwerk, που σύστησαν με τον πιο μαγικό τρόπο τον ηλεκτρονικό ήχο στο μουσικό κόσμο, η παραπάνω τριάδα ξεκινά, χρησιμοποιώντας εξελιγμένα (για την εποχή) τεχνολογικά μέσα, να παράγει και να κυκλοφορεί τα πρώτα κομμάτια.

Και κάπως έτσι, η techno γεννιέται.

Με το νέο μουσικό κίνημα να μη βρίσκει ιδιαίτερη απήχηση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα τέλη της δεκαετίας του ’80 – αρχές ’90, να εξελίσσεται κρυφά και παράνομα στην Ευρώπη και κυρίως, στο Ηνωμένο Βασίλειο, η ένταξη του στα underground δόγματα δεν αργεί να έρθει. Τα τότε rave parties γίνονται παράνομα, σε εγκαταλελειμμένες αποθήκες, σε χωράφια και άλλους χώρους αντισυμβατικούς, που πρόσφεραν, όμως, την αναγκαία ελευθερία και πολλές φορές, δε γίνονταν γνωστοί μέχρι και την τελευταία στιγμή.

1094782_526949487360441_1889061841_n7

Ήταν αυτές οι συγκυρίες, που ενίσχυσαν την techno και την καθιέρωσαν οριστικά μεταξύ των άλλων μουσικών ειδών.

Και κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90, η αναγνώρισή της μεγαλώνει και η ξεχωριστή της ομορφιά ασπάζεται από περισσότερο κόσμο. Με πειραματικούς rave καλλιτέχνες, όπως οι Prodigy και οι Aphex Twin (και φυσικά και άλλοι), να αγκαλιάζονται από το κοινό, ανεβαίνοντας ψηλά στα charts, μια δεύτερη φουρνιά σπουδαίων καλλιτεχνών από το Detroit βρίσκει πρόσφορο έδαφος και κάνει αισθητή την παρουσία της.

Καλλιτέχνες όπως ο Jeff Mills και ο Carl Craig.

518b0b73-8ca4-4599-b804-b0274a3a4bb5-2060x1236
carl
Μαζί με τους οποίους, άνθρωποι όπως ο Richie Hawtin, ο Laurent Garnier, ο Sven Vath και πολλοί ακόμη, διαμόρφωσαν μία ολόκληρη κουλτούρα, ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο, η techno αναπτύχθηκε και γιγαντώθηκε στη μουσική που ακούμε εμείς σήμερα και που θα ακούν και οι επόμενες γενιές.

Το ευρύ αυτό πλαίσιο ξέφυγε από τα όρια του underground και κινδύνευσε πολλές φορές να χαρακτηριστεί mainstream.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η techno δεν έγινε mainstream. Ή τουλάχιστον, η “αυθεντική” techno. Απλώς, προσχώρησε και σε άλλους τομείς της ζωής μας, αναπόφευκτα. Μέσα από την εξάρτηση και τη, σχεδόν ερωτική, σχέση που έχουμε μαζί της. Και κάπως έτσι, έγινε οι εικόνες που βλέπεις, τα βίντεο που παρακολουθείς, τα αντικείμενα που χρησιμοποιείς, τα ρούχα που φοράς κι οτιδήποτε το οποίο σε κρατά σε επαφή μαζί της, όταν οι μεγάλες νύχτες ξημερώνουν και τα όμορφα parties φτάνουν στο τέλος τους.

1753464

Τα parties όπου θυμόμαστε τις αρχές της μουσικής-τρόπου έκφρασής μας και χανόμαστε στο underground κόσμο της.

Parties με χαμηλά φώτα, μυστικισμό και κλειστά μάτια. Ένα ιερό τελετουργικό, κατά το οποίο το μυαλό ταξιδεύει στα πιο απρόσιτα μονοπάτια, στους πιο φανταστικούς προορισμούς, μέσα από μαγικές παύσεις, μέσα από εκείνα τα μπάσα που δονούν κατευθείαν την καρδιά μας και τις μπότες που μας δίνουν φτερά.

Αυτά είναι που κάνουν την techno κάτι παραπάνω από ένα μουσικό είδος.

Την κάνουν συναισθήματα, φαντασία, τρόπο έκφρασης και συμπεριφοράς. Την κάνουν τρόπο σκέψης, που για να τον καταλάβει κανείς, πρέπει να μπει μέσα του και να τον νιώσει. Να κλείσει τα μάτια του και να χαθεί στη μαγεία αυτής της δύσκολης, για τα απαίδευτα αυτιά, μουσικής.

AwakeningsFestivalThumb1

Για να καταλάβει ότι η techno δεν είναι μουσική, αλλά φιλοσοφία!

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *